Реал Мадрид го доби првото Ел Класико сезонава со 2:1 на Камп Ноу, во натпревар во кој Жозе Мурињо покажа дека и кога му ја препушта топката на противникот, може да ја контролира играта на теренот. Килијан Мбапе беше човекот што ја направи разликата со два гола, но вистинската приказна на мадридската победа се криеше во тактичката поставеност, затворањето на средината и начинот на кој „Кралевите“ го напаѓаа просторот зад одбраната на Ханси Флик.
Барселона имаше поголем посед, повеќе додавања и периоди во кои се обидуваше да го притисне противникот пред неговиот шеснаесетник. Но, Реал настојуваше со својата идеја како да ја претвори доминацијата на противникот во момент на инспирација и на крај сопствена предност.
Мурињо не се обиде да ја победи Барселона во играта во која таа се чувствува најудобно. Не инсистираше на посед по секоја цена, не влегуваше во непотребна трка со додавања и не дозволи натпреварот да се претвори во отворена размена на напади. Наместо тоа, ја стесни средината, ги затвори линиите за додавање кон креативците на Барселона и чекаше момент кога ќе се отвори простор за брз напад.
Ширината клучна: Мурињо го нападна просторот што го остави Барселона
Ако постоеше една слабост во играта на Барселона што Реал успеа да ја искористи, тоа беше начинот на кој каталонската одбрана се стеснуваше кон средината.
Флик сакаше неговите играчи да го затворат центарот и да го натераат Реал да напаѓа низ помалку опасните зони. Но, Мурињо ја искористи таа поставеност против него. Наместо упорно да ја форсира играта низ густината во средината, Реал ја префрлаше топката од една на друга страна и се обидуваше да ги изолира своите крилни играчи во ситуации еден на еден.
Тука особено се истакна Јан Диоманде, кој ја презеде големата одговорност на левата страна во отсуство на суспендираниот Винисиус Жуниор. Неговата брзина и способност да напаѓа простор беа важни за планот на Реал, бидејќи го принудуваа противникот да се приспособува и да ја отвора својата дефанзивна формација.
На спротивната страна, Арда Гулер добиваше простор да влегува кон средината и да бара можност за удар. Турскиот интернационалец имаше пет обиди кон голот, што доволно зборува за тоа колку често успеваше да стигне во позиции од кои можеше да ја загрози Барселона.
Реал не мораше да ја освојува средината со посед. Му беше доволно да ја извлече Барселона од нејзината компактна формација, брзо да ја смени страната на нападот и да го искористи моментот кога некој дефанзивец ќе останеше без соодветна поддршка.
Првиот гол: случајна завршница, но не и случајна акција
Во 41 минута, Реал го отвори резултатот по напад што ја покажа логиката зад тактичката замисла на Мурињо.
Акцијата започна со промена на страната и топка кон Диоманде, кој го нападна просторот по левото крило. Одбраната на Барселона се обиде да ја расчисти опасноста, но интервенцијата на Жерард Мартин не заврши како што посакуваше домашниот тим. Топката се одби од телото на Мбапе и заврши во мрежата за 0:1.
Секако, завршницата имаше голема доза среќа. Мбапе не ја испрати топката во голот со класичен удар, туку профитираше од одбивањето.
Пред одбивањето, Реал веќе ја направи најважната работа: ја префрли играта во простор во кој Барселона беше принудена да реагира, а не да ја контролира ситуацијата. Диоманде доби можност да напредува, одбраната беше ставена под притисок, а нападот заврши со топка во мрежата.
Барселона, сепак, не се предаде. Имаше можности да израмни уште пред паузата, но не успеа да ги искористи. Мурињо на одмор замина со предност и со потврда дека неговиот тим може да го преживее притисокот на Камп Ноу, без да се откаже од сопствениот начин на игра.
Мурињо ја доби битката пред натпреварот да почне
Најважната одлука на португалскиот стратег беше начинот на кој го постави средниот ред. Наместо да се обиде да ја надмудри Барселона со постојано високо притискање и агресивно освојување на топката, Реал се концентрираше на затворање на просторот во кој Каталонците најлесно ја организираат играта.
Родри, Педри и Фермин Лопез беа играчите што требаше да го поврзат поседот со нападот. Ако им се дозволеше комотно да ја примаат топката, да се свртат кон противничкиот гол и да ги избираат следните додавања, Барселона можеше да го вовлече Реал во долги периоди на одбрана.
Мурињо го препозна тоа и одговори со тесно поставен среден ред и агресивно затворање на најважните опции за додавање. Џуд Белингам се враќаше од понапредната позиција, Чуамени ја штитеше зоната пред одбраната, а Бернардо Силва имаше важна улога во нарушувањето на ритамот на противничкиот среден ред.
Особено значајно беше присуството на Бернардо. Португалецот не мораше да доминира физички за да биде корисен. Неговото позиционирање, читањето на движењата и способноста да предвиди каде ќе заврши топката му овозможија на Реал да го наруши протокот на додавања на Барселона.
Кукуреља го затвори Јамал и со тоа го „разоружа“ Флик
Една од најинтересните индивидуални битки се водеше на страната на Ламин Јамал.
Младиот крилен напаѓач е еден од играчите преку кои Барселона најлесно може да создаде вишок. Кога добива простор за да влезе во дуел еден на еден, да го смени правецот на движење или да ја прими топката со лице кон голот, противничката одбрана мора да испрати дополнителен играч или да ризикува со директен дуел.
Мурињо му довери важна задача на бекот Кукуреља, кој требаше да го следи Јамал и да му го ограничи просторот за маневар.
Кукуреља не го запре секој обид на младиот Шпанец. Јамал и понатаму успеваше да се ослободи во одредени ситуации. Но, дефанзивецот беше доволно упорен за да го натера да игра под поголем притисок и да не му дозволи лесно да ја диктира играта од крилната позиција. Кога Јамал е ограничен, Флик мора да бара алтернативни решенија преку Педри, Родри и другите офанзивни опции.
А, Мурињо токму тоа го бараше – Барселона да мора да ја гради акцијата преку повеќе додавања, додека Реал добива време да се организира и да ги затвори опасните зони.