Ливерпул уште еднаш покажа дека на Енфилд ништо не е готово додека не се слушне последниот свиреж на судијата. Виљареал имаше предност и се чинеше дека ќе си замине со голема победа од Англија, но домаќините се разбудија во второто полувреме и приредија пресврт за паметење.
Шпанците одлично го отворија натпреварот и ги искористија слабостите на одбраната на Ливерпул и со помошта на индивидуалните киксови кај домаќините рано зададоа удар. На полувреме сепак заминаа со резултат 2:2 откако претходно имаа и два гола позитива. Сепак, „Црвените“ не се предадоа, ги засукаа ракавите и покажаа зошто никогаш не треба предвреме да се отпишуваат пред своите навивачи.
Виљареал удри прв, Ливерпул се мачеше
Гостите уште од почетокот знаеја каде да удрат. Високо поставената одбрана на Ливерпул остави премногу простор зад себе, а Виљареал тоа го користеше со директни топки и брзи напади по крилата.
Уште во четвртата минута, напаѓачот Микаутадзе ја казни несигурноста во одбраната и го отвори резултатот. За домаќините, тоа беше ладен туш, а притисокот и проблемите продолжија и во следните минути. Целиот последен ред на Ливерпул изгледаше како постојано да трча чекор зад противничките напаѓачи.
Не одеше ниту во средниот ред. Алексис Мек Алистер остануваше изолиран, линиите за додавање беа затворени, а Ливерпул тешко наоѓаше начин да ја пренесе топката кон нападот. Виљареал ги затвори сите патишта низ средината и го натера противникот да игра токму онака како што нему му одговараше.
Вирц ја разбуди машината
Во првото полувреме, Виљареал намерно го преоптоваруваше центарот, со играчи што влегуваа меѓу линиите и го принудуваа Роналд Араухо да ја напушта својата позиција на десен бек. Проблемот беше што зад него се отвораше простор, а Рио Нгумоа не успеваше секогаш да ги следи истрчувањата на противничкиот бек Кардона. Токму така гостите го постигнаа вториот гол.
На паузата, Ираола го повлече Араухо, го внесе Флоријан Вирц, а Рајан Гравенберх се врати на позицијата десен бек. Оваа промена имаше двоен ефект: Ливерпул доби подвижен дефанзивец кој можеше да го следи противничкиот играч кога ќе влезеше во средината, но и да ја изнесе топката напред без да ја наруши структурата на тимот. Истовремено, Вирц доби слобода да се движи во просторот меѓу средниот ред и одбраната на Виљареал — зоната во која едно прецизно додавање може да ја распарчи целата дефанзивна поставеност.
Но, вистинскиот клуч беше Нгумоа. Наместо да ја форсираат играта низ густо населениот центар, „црвените“ постојано го бараа на десната страна, каде што имаше простор за игра еден на еден. Со секој успешен дриблинг, младиот крилен напаѓач ја принудуваше одбраната на Виљареал да испраќа дополнителни играчи кон него. Така се отвораа празнини во шеснаесетникот за Мек Алистер и останатите играчи од втора линија.
По паузата, на теренот излезе поинаков Ливерпул. Побрза игра, поголема агресивност и многу повеќе решителност во нападот. Влезот на Флоријан Вирц донесе свежина и креативност, а гостите одеднаш се најдоа под вистинска опсада.
„Црвените“ почнаа да ги освојуваат одбиените топки, побрзо да ја движат играта и да ги користат празнините во одбраната на Виљареал. Шпанскиот тим, кој во првото полувреме изгледаше цврсто како карпа, полека почна да попушта под притисокот.
Статистиката ја потврди надмоќта на домаќините. Ливерпул натпреварот го заврши со 22 удари и очекувани голови (xG) од 2,37, додека Виљареал имаше 14 удари и xG од 1,58.
Мек Алистер повлече, Араухо се искупи
Главниот мотор на пресвртот беше Алексис Мек Алистер. По тешкото прво полувреме, Аргентинецот ја презеде одговорноста и почна многу поопасно да влегува во завршницата.
Наместо да биде отсечен од играта, се претвори во вистински лидер на средината. Два гола и девет додавања со кои ја проби противничката линија беа потврда за неговата блескава партија.
И Араухо успеа да се искупи за грешките, постигнувајќи гол по прекин пред да биде изваден од игра на паузата помеѓу двата дела, додека Вирц го круниса својот настап со погодок во второто полувреме.
Нгумоа покажа дека годините се само бројка
Посебна приказна беше младиот Рио Нгумоа. Осумнаесетгодишниот талент на Ливерпул покажа дека не му требаат години искуство за да игра со ладна глава и да прави разлика на големата сцена.
По крилната позиција беше вистинска главоболка за противничкиот бек, а седум успешни дриблинзи од осум обиди најдобро зборуваат за неговата смелост и квалитет.
Но, играта на Нгумоа не се одликува само со брзина и финти. Неговата најголема предност беше смиреноста. Наместо набрзина да ја испраќа топката во шеснаесетникот, знаеше да почека, да го измами противникот и потоа да го пронајде вистинскиот соиграч.
На Енфилд никој не смее предвреме да слави
Победата од 4:3 беше потсетник дека Ливерпул никогаш не смее да се отпише, особено кога зад себе ја има поддршката на домашните навивачи.
Виљареал имаше план, поведе со два гола разлика и долго време изгледаше како да ја има контролата во свои раце. Но, Мек Алистер ја презеде одговорноста, Вирц внесе нова енергија, а Нгумоа покажа дека може да биде сериозен фактор и на најголемата сцена. Дури и кога Олувасеји намали на 4:3 во финишот, „Црвените“ најдоа начин да ја сочуваат победата.
За Ливерпул, ова е важна европска вечер и поради резултатот и поради начинот на кој тимот се врати во игра. Ако во Премиер-лигата сè уште бара континуитет, во Лигата на шампионите засега покажува дека има карактер, квалитет и амбиции за големи нешта.