Уште во септември, рано во сезоната дојде првото мадридско дерби. Атлетико го пречека Реал на Мурињо – меч кој секогаш носи жар, а овојпат овозможи и оптимистична рана прогноза дека условно кажано „помалиот“ клуб од шпанската престолнина повторно ќе биде во игра за врвот на табелата.
Реал Мадрид ниту лани не си помина добро на „Метрополитано“. Тогаш прими пет гола и си замина посрамен од гостинскиот терен. Овојпат поразот беше поблаг, но доволен удар за „Специјалниот“, кој сигурно не е задоволен што е поразен во првиот голем натпревар по враќањето на клупата на „кралевите“.
Диего Симеоне одамна не го гради Атлетико само на агресија и дефанзивна дисциплина. Атлетико научи да победува и со контрола на просторот, со правилно распоредени играчи и со способност да го принуди противникот да игра онаму каде што најмалку сака. Победата од 2:1 над Реал Мадрид беше токму таков пример.
Планот на Мурињо функционираше само едно полувреме
Жозе Мурињо го започна натпреварот со 4-2-3-1, структура која беше поставена да биде компактна без топка, особено во фазата на одбрана, но и опасна во транзиција. Остана простор за Атлетико да ја има иницијативата, а Реал да го казнува секој изгубен посед преку брзината на Винисиус и Мбапе.
Во првото полувреме планот функционираше релативно добро. Атлетико имаше повеќе посед, но не успеваше доволно често да ги разбие линиите. Реал беше дисциплиниран, а натпреварот остана тактички затворен.
Коке ја промени сликата на натпреварот
По паузата, Симеоне го внесе Коке, а бекот Грималдо се врати во одбраната. Со оваа промена Атлетико доби играч повеќе во средниот ред и почна да ја контролира играта. Коке и Џони Кардосо лесно ја движеа топката, а Реал сè почесто доцнеше со реакциите.
Кога играчите на Реал се собираа во средината за да го затворат просторот, Атлетико напаѓаше преку полупросторите. Кога се ширеа кон крилата, се отвораше простор низ центарот. Домаќините постојано наоѓаа слободен играч.
Проблем беше и левата страна на Реал. Винисиус Жуниор и Килијан Мбапе често се движеа во истиот простор, па нападот остануваше без доволна ширина. Во одбрана, двајцата ретко се враќаа навреме, што им овозможи на Маркос Љоренте и Џулијано Симеоне да создаваат вишок по десната страна на Атлетико.
Дополнително, пресингот на Реал не изгледаше соодветно организиран. Напаѓачите притискаа високо, но средниот ред не ги следеше во чекор, па помеѓу линиите се отвораше голем простор. Давид Ханцко неколкупати го искористи тоа со долги додавања зад одбраната.
Црвениот картон ја реши дилемата
Токму така падна и првиот гол. Во 52 минута, стоперот Ханцко испрати долга топка кон Џулијано Симеоне, а Хуијсен како последен играч направи прекршок. По ВАР-проверката беше досуден пенал и директен црвен картон, а Алехандро Грималдо сигурно реализираше за 1:0.
Мурињо веднаш направи измени за да ја зацврсти одбраната, но Атлетико брзо ја искористи бројчаната предност. Џулијано Симеоне повторно проби по десната страна и испрати прецизен центаршут, а Џонатан Дејвид погоди за 2:0.
Реал успеа само да намали во 89. минута, кога Антонио Рудигер со удар со глава по прекин на Бернардо Силва ги постави конечните 2:1.
Мурињо повторно во свој стил
Жозе Мурињо уште еднаш покажа зошто неговите прес-конференции се особено интересни за јавноста. Веднаш по натпреварот, пред камерите на медиумите излезе со испринтани листови на кои беа две спорни ситуации од натпреварот каде што Португалецот смета дека Атлетико Мадрид заслужи да има исклучен играч. Ситуација својствена за Жозе Мурињо. Можеби ризикува казна, но шегите на социјалните мрежи не изостанаа. „Каде успеа Мурињо да најде принтер во Мадрид, во недела вечер?“, напишал еден љубопитен гледач.