Второ коло, а веќе втор сериозен удар за Тотенхем. По тешкиот пораз од Брентфорд на отворањето на сезоната, лондонскиот клуб имаше идеална можност пред своите навивачи да покаже дека летната реконструкција почнува да носи резултат. Наместо тоа, од Лондон со трите бода си замина Њукасл, кој со победата од 0:2 уште еднаш потврди дека во последните години знае како да игра против Спарс.
А очекувањата од Тотенхем сезонава се далеку поголеми. Осум нови играчи, речиси 400 милиони фунти вложени во засилувања и нов тим кој треба што побрзо да ги прифати идеите на Роберто Де Зерби. На спротивната страна беше Њукасл кој исто така претрпе сериозни промени во составот, останувајќи без неколку од најважните играчи од претходниот период. Меѓу нив и Сандро Тонали, кој овојпат се најде на спротивната страна од своите поранешни соиграчи.
Тотенхем не одигра натпревар во кој беше целосно надигран, ниту Њукасл до победата стигна преку деведесет минути доминација. Напротив, домаќините имаа свои периоди, создадоа шанси и долго изгледаа како екипата која е поблиску до првиот погодок. Клучот за конечните 0:2 затоа треба да се бара помалку во иницијативата и поседот, а многу повеќе во начинот на кој двете екипи ги користеа просторот и моментите по освоена и загубена топка.
Њукасл го затвори центарот и го насочи Тотенхем кон крилата
Една од главните идеи на Тотенхем беше организацијата на нападите да започнува преку Бентанкур и Тонали. Двајцата често се спуштаа по топка и се обидуваа да го поврзат изнесувањето со офанзивната линија, но Њукасл беше добро подготвен за таквиот пристап.
Гостите не притискаа постојано високо. Наместо тоа, почесто користеа позиционен пресинг и се обидуваа првенствено да ги затворат централните линии за додавање. Тотенхем можеше да ја има топката во последната линија, но многу потешко ја внесуваше во просторите од кои директно може да се загрози голот.
Како последица, нападите на домаќините постепено се префрлија кон страните.
Лево, Тел постојано бараше ситуации во кои ќе може директно да ја нападне одбраната, додека од спротивната страна Педро Поро добиваше голема слобода да оди високо и да учествува во креирањето. Мармуш дополнително ја усложнуваше структурата на Њукасл со честото напуштање на најистурената позиција. Наместо постојано да останува меѓу стоперите, се спушташе подлабоко, бараше топка и отвораше простор за соиграчите.
Токму во тие моменти Тотенхем изгледаше најопасно.
Проблемот беше што Њукасл исклучително брзо ја менуваше својата поставеност по загубен посед. Штом Тотенхем ќе ја стабилизираше топката на противничката половина, гостите се повлекуваа во компактен низок блок. Просторот зад последната линија исчезнуваше, а со него и можноста домаќините да ја користат брзината на Тел и останатите офанзивци.
Тотенхем затоа имаше територијална предност, но немаше доволно чисти ситуации во централниот простор пред шеснаесетникот. Кога не успеваше да пробие, следуваа нафрлувања, удари од потешки позиции или прекини.
Хорничек имаше неколку важни интервенции, но добар дел од неговата работа беше олеснета од квалитетната поставеност на играчите пред него.
Директноста на Њукасл ги откри проблемите зад поседот на Тотенхем
Со топка, пристапот на Њукасл беше речиси спротивен.
Гостите немаа потреба долго да ја градат акцијата преку средината. Еланга и Барнс стоеја широко и беа подготвени веднаш да го нападнат просторот, додека Виса се спушташе подлабоко за да понуди дополнителна опција за додавање.
Во второто полувреме оваа директност стана уште поизразена. Средниот ред често беше целосно прескокнуван, а Њукасл бараше што побрзо пренесување на топката од последната линија кон офанзивците. Првиот гол беше најдобар пример за тоа.
Долгата топка на Нико Гонзалез го пронајде Дедиќ, кој ја спушти кон Еланга. Тонали задоцни во затворањето, а Њукасл со само неколку потези стигна до ситуација од која Еланга погоди за 0:1. Тоа беше моментот кој целосно ја промени тактичката рамка на натпреварот.
Тотенхем повеќе немаше луксуз трпеливо да бара простор. Де Зерби мораше да внесе дополнителна офанзивна сила, па Мор и Кудус влегоа во игра, а Поро се врати подлабоко на бековската позиција. Домаќините добија повеќе играчи пред топката, но истовремено станаа многу поранливи при загубен посед. Њукасл токму тоа го чекаше.
Вториот погодок повторно не дојде како резултат на долг период на посед, туку преку брзо препознавање на слабата поставеност на противникот. Волтемаде веднаш по влегувањето го пронајде Виса, а одбраната на Тотенхем реагираше предоцна. Акцијата се одвиваше на само неколку метри од Кински и тој гол практично го реши натпреварот.
Тотенхем имаше различни оружја, но Њукасл имаше одговор за секое од нив
Најголемиот проблем за Де Зерби не беше недостатокот на офанзивни опции. Напротив, Тотенхем имаше доволно различни профили за да нападне на повеќе начини.
Проба преку ширина и ситуации еден на еден. Проба со Поро високо поставен. Мармуш се спушташе меѓу линиите. По замените доби дополнителна индивидуална креативност преку Мор и Кудус. Кога немаше простор низ средината, се бараа долги топки и нафрлувања. Но, ништо од тоа не успеа доволно да ја наруши дефанзивната структура на Њукасл.
Гостите не одиграа натпревар во кој целосно го неутрализираа противникот – Хорничек мораше да интервенира и Тотенхем имаше свои шанси. Но нивната најголема вредност беше во тоа што речиси никогаш не ја загубија компактноста.
Дури и во последните петнаесетина минути, кога практично целиот тим на Тотенхем беше на противничката половина, Њукасл остана дисциплиниран. Централниот простор беше затворен, последната линија не дозволуваше лесни топки зад себе, а секоја освоена топка отвораше можност Еланга или Барнс да тргнат во празниот простор. Токму затоа конечните 0:2 се повеќе победа на организацијата отколку на доминацијата.
Тотенхем имаше енергија, посед, различни офанзивни решенија и периоди во кои изгледаше како подобрата екипа. Но, Њукасл подобро разбираше каде сака да го однесе натпреварот. Му ја препушти топката на противникот, ги затвори најопасните простори, а потоа со директна игра ги нападна слабостите што Тотенхем ги оставаше зад себе.